Nigdy nie byłam wystarczająco dobra dla jego matki: Moja walka o miłość, godność i własne granice
— Nie jesteś wystarczająco dobra dla mojego syna — usłyszałam, zanim jeszcze zdążyłam zdjąć płaszcz. Pani Jadwiga stała w progu kuchni, z rękami skrzyżowanymi na piersi, patrząc na mnie tym swoim chłodnym, oceniającym wzrokiem. Był listopadowy wieczór, a ja wróciłam z pracy później niż zwykle. Ivan siedział przy stole, udając, że czyta gazetę, ale widziałam, jak drżą mu dłonie.
— Mamo, proszę cię… — zaczął cicho, ale ona tylko machnęła ręką.
— Nie wtrącaj się, Ivan. Ja tylko mówię prawdę. — Jej głos był twardy jak lód.
Wiedziałam, że nie mam szans w tej rozmowie. Od początku naszego małżeństwa czułam się jak intruz w ich domu. Mieszkaliśmy z teściową, bo Ivan nie chciał zostawiać jej samej po śmierci ojca. „To tylko na chwilę”, powtarzał. Ta chwila trwała już trzy lata.
Pani Jadwiga miała swoje zasady: obiad o piętnastej, firanki prane co dwa tygodnie, a synowa powinna być zawsze uśmiechnięta i wdzięczna za wszystko. Ja byłam inna — pracowałam w szkole, wracałam zmęczona i marzyłam o chwili ciszy. Ale cisza w tym domu była luksusem.
Najgorsze przyszło kilka miesięcy później. Od dawna staraliśmy się z Ivanem o dziecko. Każda nieudana próba bolała coraz bardziej. Lekarze rozkładali ręce, aż w końcu usłyszeliśmy diagnozę: Ivan jest bezpłodny. Widziałam w jego oczach rozpacz i wstyd. Przez kilka dni nie odzywał się do nikogo.
— Musisz powiedzieć mamie — powiedziałam pewnego wieczoru, kiedy siedzieliśmy razem w sypialni.
— Nie potrafię… Ona tego nie zrozumie. Zawsze chciała wnuka…
— Ivan, to nie twoja wina! — próbowałam go pocieszyć, ale on tylko pokręcił głową.
— Powiedz jej ty… Proszę.
Poczułam się zdradzona. To była jego matka, jego rodzina, a jednak to ja miałam ponieść ciężar tej rozmowy. Przez całą noc nie mogłam zasnąć. W głowie układałam słowa, które mogłyby złagodzić cios.
Następnego dnia rano weszłam do kuchni. Pani Jadwiga siedziała przy stole i obierała ziemniaki.
— Muszę z panią porozmawiać — zaczęłam drżącym głosem.
Spojrzała na mnie z niecierpliwością.
— O co chodzi?
— Ivan… my… nie będziemy mogli mieć dzieci.
Przez chwilę milczała. Potem odłożyła nóż i spojrzała mi prosto w oczy.
— To twoja wina? — zapytała bez cienia współczucia.
— Nie… To…
— Wiedziałam! — przerwała mi ostro. — Od początku wiedziałam, że coś z tobą nie tak. Gdyby Ivan ożenił się z Kasią z sąsiedztwa, już dawno miałby wnuka!
Łzy napłynęły mi do oczu. Chciałam krzyczeć, bronić się, powiedzieć jej prawdę — że to nie ja jestem winna. Ale słowa ugrzęzły mi w gardle.
Ivan przyszedł dopiero wieczorem. Zobaczył mnie zapłakaną na łóżku.
— Powiedziałaś jej?
— Tak…
Usiadł obok mnie i objął mnie ramieniem.
— Przepraszam… — wyszeptał.
Przez kolejne tygodnie pani Jadwiga traktowała mnie jak powietrze. W domu panowała napięta cisza. Każdego dnia czułam się coraz bardziej obca we własnym życiu. Zaczęłam unikać wspólnych posiłków, zamykałam się w pokoju pod pretekstem pracy.
Pewnego dnia wróciłam wcześniej do domu i usłyszałam rozmowę Ivana z matką:
— To moja wina, mamo. To ja nie mogę mieć dzieci.
— Co ty mówisz? Przecież ona mówiła…
— Kazałem jej to powiedzieć. Bałem się twojej reakcji.
Zapanowała cisza. Potem usłyszałam szloch pani Jadwigi.
Weszłam do kuchni. Spojrzała na mnie zapłakanymi oczami.
— Przepraszam… — wyszeptała cicho. — Nie powinnam była cię tak traktować.
Nie odpowiedziałam. Nie potrafiłam jeszcze wybaczyć.
Minęły miesiące. Zdecydowaliśmy się z Ivanem na terapię małżeńską i wyprowadzkę do wynajmowanego mieszkania. Pani Jadwiga długo nie odzywała się do nas, ale z czasem zaczęła dzwonić, pytać o zdrowie.
Dziś wiem jedno: czasem trzeba postawić granicę nawet najbliższym i zawalczyć o siebie. Bo czy naprawdę warto poświęcać własne szczęście dla cudzych oczekiwań? Czy ktoś z was też musiał kiedyś wybrać między rodziną a sobą?