Jestem Magda, mam 32 lata i właśnie urodziłam syna, którego zostawiłam w szpitalu. Ta decyzja rozdarła mnie na kawałki, ale wierzę, że była konieczna. Opowiem Wam, jak do tego doszło i dlaczego nie mogłam postąpić inaczej.
Od pierwszych chwil po narodzinach syna czułam się w naszym mieszkaniu jak w klatce. Mój mąż, Bartek, coraz bardziej oddalał się ode mnie i naszego synka, a ja walczyłam o każdy oddech między pieluchami, praniem i zimnymi kotletami. Pewnego dnia podjęłam decyzję, która zmieniła wszystko – spakowałam siebie i dziecko, wyszłam i już nigdy nie wróciłam.
Jestem Natalia i nigdy nie zapomnę dnia, w którym mój brat powiedział mi, że nie powinnam wychowywać własnego dziecka. Ta historia to opowieść o rodzinnych konfliktach, walce o godność i matczyną miłość. Czy można wybaczyć najbliższym, kiedy próbują odebrać ci to, co najważniejsze?
