Kupiliśmy dom na Mazurach, żeby wreszcie odpocząć. Rodzina męża uznała, że otworzyliśmy darmowy pensjonat
— Albo powiesz im, żeby wrócili do domu, albo ja stąd dzisiaj wyjadę.
Stałam w kuchni w mokrych skarpetkach, bo najmłodszy syn Marcina właśnie wylał sok na podłogę. Za oknem mój szwagier wyciągał z bagażnika torby, teściowa niosła poduszkę, a Piotr patrzył na mnie tak, jakbym to ja zrobiła coś niestosownego.
— Nie przesadzaj. Przecież mamy dużo miejsca.
Na kuchence kipiały ziemniaki. Był piątek, dziewiętnasta. Pół godziny wcześniej skończyłam pracę i pierwszy raz tego dnia usiadłam z herbatą.
Dom pod Szczytnem kupiliśmy dziewięć miesięcy wcześniej. Sprzedaliśmy mieszkanie w Warszawie, dobraliśmy kredyt i przenieśliśmy tutaj całe życie. Piotr pracował zdalnie przy rozliczeniach, ja prowadziłam księgowość kilku małych firm.
Nie chodziło nam o luksus. Chcieliśmy rano słyszeć ptaki zamiast tramwaju. Jeść śniadanie bez pośpiechu. Może wreszcie przestać rozmawiać wyłącznie o ratach i zakupach.
Na początku sama zapraszałam rodzinę. Teściowa, Teresa, przywiozła sernik. Marcin pomógł skręcić szafę. Siedzieliśmy do późna na tarasie i myślałam, że właśnie tak wygląda szczęście.
Tylko że potem zaproszenia przestały być potrzebne.
W czwartek dostawaliśmy wiadomość: „Będziemy jutro koło szóstej”. Czasem nawet tego nie było. Samochód zatrzymywał się pod furtką, ktoś trąbił, a Piotr już otwierał piwo.
Przyjeżdżał brat z żoną i dziećmi. Potem koledzy męża na ryby. Raz jego kuzyn przywiózł dwóch znajomych, których widziałam pierwszy raz w życiu.
— Swoi ludzie — powiedział Piotr, gdy zapytałam, gdzie mają spać.
Oczywiście na czystej pościeli, którą ja miałam przygotować.
Po kilku tygodniach znałam już ten rytm. W piątek zakupy, w sobotę śniadanie dla ośmiu osób, potem grill, w niedzielę ręczniki, łazienki i trzy pralki. W poniedziałek siadałam do faktur tak zmęczona, jakbym wróciła z dodatkowej pracy.
Piotr zwykle mówił, żebym dała spokój ze sprzątaniem.
Ale kiedy pytałam, czy umyje łazienkę, odpowiadał:
— Zaraz. Tylko odwiozę chłopaków nad jezioro.
To „zaraz” potrafiło trwać do wieczora.
Najgorzej zabolało mnie coś innego. Pewnej soboty chciałam poczytać w sypialni. Na łóżku leżały kurtki gości, a na mojej poduszce spał siostrzeniec Piotra. Usiadłam w samochodzie i przez dwadzieścia minut patrzyłam na własny dom.
Nie miałam gdzie pobyć sama.
Próbowałam rozmawiać spokojnie. Pokazałam mężowi rachunek ze sklepu: sześćset osiemdziesiąt złotych za jeden weekend. Przypomniałam, że odkładamy na naprawę przeciekającego dachu.
— Nie będę przecież liczył mamie kromek chleba — odpowiedział.
— Ja nie liczę chleba. Ja liczę weekendy, których już dla nas nie ma.
Odwrócił wzrok. Włączył telewizor.
Tamtego piątku mieliśmy być sami. Ustaliliśmy to wyraźnie, bo w poniedziałek czekał mnie trudny termin w pracy. Kupiłam rybę na kolację dla dwojga. Piotr obiecał, że wyłączymy telefony.
A potem pod furtkę podjechał Marcin.
Kiedy postawiłam warunek, mąż wyszedł do niego i powiedział cicho:
— Słuchaj, dzisiaj chyba nie bardzo. Ona jest strasznie zmęczona.
Ona. Jakby on nie miał z tym nic wspólnego.
Wyszłam za nim.
— Nie „ona”. Umawialiśmy się, że ten weekend mamy dla siebie.
Teresa przycisnęła poduszkę do piersi.
— Przecież nie przyjechaliśmy do obcych.
— Wiem. Ale do nas. A nas trzeba zapytać.
Marcin trzasnął bagażnikiem.
— Dobra, zrozumiałem. Już nie będziemy wam przeszkadzać.
Ręce mi drżały, ale nie zaczęłam ich zatrzymywać. Piotr też nie. Odjechali po kilku niezręcznych minutach.
Wieczorem usiedliśmy przy zimnej rybie. Mąż długo skubał skórkę widelcem.
— U nas się ludzi nie odsyłało — powiedział w końcu. — Mama zawsze wszystkich przyjmowała.
— A kto potem sprzątał?
Nie odpowiedział od razu.
Pokłóciliśmy się jeszcze porządnie. Powiedział, że postawiłam go pod ścianą. Ja mu powiedziałam, że od miesięcy próbuję się do niego dobić, tylko ciszej. Dopiero wtedy zapytał, dlaczego płakałam ostatnio w samochodzie. Widział mnie przez okno. Myślał, że chodzi o pracę.
Następnego dnia wspólnie napisaliśmy wiadomość do rodziny. Wizyty ustalamy wcześniej. Termin musi odpowiadać nam obojgu. Bez potwierdzenia nie przyjmujemy gości na noc.
Piotr wysłał ją ze swojego telefonu.
Teresa nie odzywała się przez trzy tygodnie. Marcin napisał, że teraz trzeba składać podanie. Bolało mnie to bardziej, niż chciałam przyznać.
Ale miesiąc później przyjechali na umówioną niedzielę. Przywieźli obiad. Posiedzieliśmy kilka godzin i rozstaliśmy się bez wielkiej zgody, za to spokojnie.
Nie wszystko się naprawiło. Piotr nadal czasem odruchowo mówi komuś: „Wpadajcie”. Potem spogląda na mnie i dodaje: „Tylko ustalmy kiedy”.
A ja w sobotę piję ciepłą kawę na swoim tarasie.
Czy naprawdę trzeba najpierw wybuchnąć, żeby najbliżsi usłyszeli zwykłe „jestem zmęczona”?