Przez lata mówiłam, że uderzyłam się o szafkę. W przychodni pierwszy raz powiedziałam, że to mój mąż
— Niech pani jeszcze nie opuszcza rękawa — powiedziała lekarka.
Odruchowo pociągnęłam sweter w dół. Przyszłam tylko po receptę na tarczycę. Miałam potem kupić bułki i zdążyć do pracy na dziesiątą. Na ramieniu, tam, gdzie kończył się rękaw, widać było cztery ciemne ślady. Od soboty myłam włosy jedną ręką.
— Uderzyłam się o szafkę.
Lekarka odsunęła krzesło od biurka.
— Czy ktoś pani to zrobił?
Telefon zawibrował mi w kieszeni. Paweł. Pewnie chciał wiedzieć, czemu tak długo siedzę w przychodni. Zwykle odbierałam, zanim zdążył zadzwonić drugi raz.
— Mąż — powiedziałam. I zaraz dodałam: — Tylko dzieciom nic nie zrobił.
To „tylko” wymsknęło mi się tak zwyczajnie, jakbym mówiła, że w sklepie nie było mojego chleba. Lekarka odłożyła długopis. Zapytała, czy boję się dziś wrócić do domu. Pokiwałam głową. Zbadała mi ramię, opisała ślady w dokumentacji i podała numer do ośrodka interwencji kryzysowej. Kiedy zapytała, czy chcę zadzwonić od razu, poprosiłam, żeby jeszcze chwilę ze mną posiedziała.
W sobotę poszło o buty dla Kuby. Kupiłam mu zimowe za sto czterdzieści dziewięć złotych, bo w starych przemakały mu skarpety. Paweł zobaczył płatność w aplikacji banku. Powiedział, że skoro tak świetnie gospodaruję, mogę w tym miesiącu sama zapłacić ratę. Kiedy chciałam wyjść z kuchni, złapał mnie za ramię. Zosia stała w przedpokoju w piżamie. Kazałam jej wrócić do łóżka, a rano zapytałam, czy chce naleśniki. Nie zapytałam, co widziała.
Paweł umiał być człowiekiem, któremu sąsiadka z parteru zostawiała klucze, kiedy jechała do sanatorium. Mojemu ojcu wymienił kran i nie wziął nawet za części. Na imieninach u mamy kroił sernik, a ja pod stołem odciągałam mankiet od siniaka, bo materiał mnie drażnił. Kiedyś spróbowałam mamie powiedzieć, że się go boję. Zapytała wtedy, czy Paweł ma ostatnio więcej stresu w pracy. Odpowiedziałam, że chyba tak. Łatwiej mi było pomóc jej znaleźć wymówkę, niż powiedzieć resztę.
Z przychodni zadzwoniłam najpierw do ośrodka. Kobieta po drugiej stronie zapytała, gdzie są dzieci i czy mamy gdzie zostać na noc. Powiedziałam, że rodzice mają wolny pokój, ale nie wiem, czy mnie wpuszczą z tym wszystkim. Do dziś pamiętam, że tak to ujęłam. Nie „z dziećmi”. Z tym wszystkim.
Mama odebrała przy kasie w sklepie. Słyszałam, jak kasjerka pyta ją o kartę.
— Paweł mnie krzywdzi — powiedziałam. — Mogę przyjechać z dziećmi?
Przez chwilę słyszałam tylko pikanie kasy.
— Możesz. Tylko powiedz mi, gdzie jesteś.
Pojechała ze mną do ośrodka. Siedziała obok i obracała w palcach paragon, kiedy z pracownicą ustalałyśmy, jak bezpiecznie odebrać dzieci i co zrobić, jeśli Paweł przyjedzie pod dom rodziców. Najdłużej zeszło nam na pytaniu o pieniądze. Własną wypłatę przelewałam na wspólne konto, a na swoim miałam osiemdziesiąt trzy złote. Wstydziłam się podać tę kwotę. Mama nie skomentowała. Zapytała tylko, czy na początek potrzebuję pieniędzy na obiady w szkole.
Tata odebrał Kubę i Zosię. Wieczorem Paweł zadzwonił do niego i powiedział, że pokłóciliśmy się o zakupy. Tata już otwierał usta, chyba chciał powiedzieć, że jutro sobie spokojnie pogadamy. Spojrzał na mnie, na rękaw podwinięty do łokcia.
— Nie przyjeżdżaj — powiedział i się rozłączył.
Pierwszej nocy spaliśmy we troje w pokoju, w którym od matury stało moje biurko. Kuba zapytał, czy tata odda mu zeszyt od matematyki. Zosia położyła się w dżinsach. Kiedy powiedziałam, żeby się przebrała, odparła, że tak będzie szybciej, gdybyśmy musieli wychodzić. Usiadłam przy niej. Nie wiedziałam nawet, od jak dawna brała pod uwagę, że może trzeba będzie uciekać w środku nocy.
Minęły cztery miesiące. Nadal mieszkamy u rodziców. Dokładam się do zakupów i odkładam na kaucję. Mama czasem zaczyna zdanie od „gdybym wtedy wiedziała”, a ja jeszcze nie umiem jej odpowiedzieć, że przecież próbowałam jej powiedzieć. Za to wczoraj Zosia zasnęła na kanapie w piżamie, zanim zdążyłam przypomnieć jej o umyciu zębów. Nakryłam ją kocem i zgasiłam światło w przedpokoju.
Wciąż się zastanawiam, co bym wtedy zrobiła, gdyby lekarka poprzestała na mojej historii o szafce. I czy sama, słysząc takie tłumaczenie od kogoś bliskiego, odważyłabym się zadać drugie pytanie.